Mijn eerste blogpost

 

Mijn eerste blogpost
Hier vertel ik je waar ik als beeldmaker en illustrator mee bezig ben.

In deze eerste blogpost wil ik je graag vertellen waar ik nu mee bezig ben. Ik ben als startend ondernemer natuurlijk veel bezig met administratie, instanties, regels, belasting en meer van dat soort dingen. Maar dat vind ik zeker niet interessant om te vertellen. Waar ik mij het liefste mee bezig houd is toch het creëren, maken, onderzoeken, tekenen, vormgeven en illustreren zelf. En vooral de uitdagingen die daar steeds weer in zitten.

  • Hoe maak ik een illustratie?
  • Waarom is beeld voor mij belangrijk?
  • Welke mogelijkheden zijn er voor beeldmakers?
  • Wat zijn de grenzen van een tekening?
  • Wat kan een beeld doen met een tekst?
  • Hoe kun je beelden (leren) lezen?
  • Wat kan ik leren van mijn grootste inspiratoren?

Dit soort vragen zijn vragen die mij dagelijks bezig houden.

Kijken
Ik wil het graag hebben over kijken.
Onlangs heb ik weer eens een model getekend. Het verbaasd me telkens weer wat een goede oefening dit blijft in het leren kijken. Het model was een tedere vrouw. Haar lichaam had uitgesproken vormen waardoor de schaduwen goed zichtbaar waren.

  1. De eerste uitdaging bij het tekenen van haar lichaam is om een lijkende schets te maken. Kloppen de verhoudingen en de vormen? Waar en waar vandaan komt het licht? Bij deze eerste fase is het zeer nuttig om wat te weten over de anatomie van het lichaam. Waar lopen de spieren en waar zitten de botten? En telkens weer kijken: Lijkt mijn tekening op de vrouw die daar voor me ligt?
  2. Bij de tweede uitdaging zoek ik naar de meest interessante uitsneden. Vooral daar waar veel gebeurd. De plaatsen met veel diepte, contrast, plooien of het samenkomen van lichaamsdelen. Bij dit model gebeurde er vooral veel rondom het bovenlijf. De plek waar haar armen samenkomen met haar romp en waar haar borsten contrasteerde met haar botten.
  3. De derde uitdaging voor mij is misschien wel de meest belangrijke voor mij: weten waar te stoppen. Dit heeft betrekking op de uitsnede, als wel op de schaduwen als op het lijnwerk. Ik vind een beeld, tekening of schildering het meest interessant wanneer niet alles in beeld is gebracht, maar juist als er een juiste mate van openheid of suggestie is. Deze ruimte zorgt voor dynamiek en spanning. Een bepaalde vorm van communicatie met het oog, de kijker. Het geeft ruimte voor meer interactie en vooral voor een eigen invulling of interpretatie. Een beeld dat volledig is ingevuld wekt mijn interesse zelden. Daar kijk ik snel weer van weg, omdat ik het al snel zie, door heb en begrijp. Wanneer er een bepaalde vraag of suggestie in het beeld zit blijft ik langer kijken. Ik wil weten wat ik zie, maar ik krijg niet alles voorgeschoteld. Deze interactie maakt voor mij dat een beeld mij boeit. Vandaar dat het bij schetsen en tekenen voor mij altijd een grote uitdaging blijft om te weten wanneer ik moet stoppen. Ik ga veelal te lang door zodat het beeld te veel laat zien en de suggestie te minimaal blijft. Te vroeg stoppen is natuurlijk ook niet handig. Dat kan er voor zorgen dat het beeld te vaag blijft en niet goed de richting op kan wijzen die je wil dat het wijst. Deze juiste mate van suggestie en openheid blijft voor mij een spannende uitdaging. Een belangrijke factor is aan welk publiek ik het beeld toets. De ene persoon is een getraind beeldkijker en kan meer suggestie aan, terwijl de andere persoon niet zo getraind is en soms veel meer invulling nodig heeft dan de eerste persoon. Weten waar te stoppen blijft een moeilijke doch zeker interessante uitdaging.
  4. De vierde uitdaging zit hem ook in het vinden van een balans. Een balans tussen lijnen en vlakken, tussen schaduw en licht en tussen details en suggestie. Sommige lijntekeningen zijn op z’n charmantst zonder schaduw. Soms is het de schaduw die een tekening boeit. Een klein detail kan veel zeggen, maar soms te veel. Oefening leert echter sneller aan te voelen wat ik wel en wat ik niet wil tekenen.
  5. De laatste en tevens meest moeilijke uitdaging is het gezicht. Klopt het!? Een gezicht bestaat uit zoveel subtiele tekens die het tot iemands specifieke gezicht maken. Ik ken nog lang niet alle subtiele details die een gezicht bezit. Subtiele details die je als kijker onbewust ziet en waardoor het hoofd klopt. Deze subtiele details moet je als tekenaar op papier ook kunnen zien. Een lijkend hoofd is al moeilijk. Een verhaal in het gezicht vertellen, de uitdaging. Een gezicht kan heel veel zeggen. Er zit zo veel mimiek in de kleinste details. Een kleine verandering in een wenkbrauw, spier, mond, etc. vertelt een heel ander verhaal. En ook in het gezicht komt de derde uitdaging terug. Hoeveel wil je vertellen? Hoeveel wil je laten zien? Wat breng ik niet in beeld?


(0) comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Blog
Hoi, ik ben Annemiek en dit is waar ik mee bezig ben.